ਦੋ ਕਵਿਤਾਵਾਂ (ਕਵਿਤਾ)

ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਇਟਲੀ   

Email: singhrewail@yahoo.com
Address:
Italy
ਰਵੇਲ ਸਿੰਘ ਇਟਲੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਇਥੇ ਕਲਿਕ ਕਰੋ


ਕੁਰਸੀ ਰਾਣੀ  / (ਕਵਿਤਾ)

                            ਕੈਸੀ ਹੈ ਇਹ ਹੈ ਕੁਰਸੀ ਰਾਣੀ ,

                            ਸੱਭ ਭਰਦੇ ਕੁਰਸੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ।

                            ਲੀਡਰ ਨੂੰ ਡਰ ਸਦਾ ਸਤਾਵੇ ,

                            ਕੁਰਸੀ ਨਾ ਕਿਧਰੇ ਖੁਸ ਜਾਵੇ ।

                            ਕੁਰਸੀ ਲੀਡਰ ਸਮਝ ਵਿਰਾਸਤ ,

                            ਧਰਮ ਗਵਾ ਕੇ ਕਰਣ ਸਿਆਸਤ ।

                            ਸਾਰੇ ੱਿੲੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ  ਭੰਡਣ ,

                            ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਮਾਇਆ ਵੰਡਣ ।

                            ਮੁਫਤ ਦਿਆਂਗੇ ਆਟਾ ਦਾਲ ,

                             ਜੇ ਕਰ ਕੁਰਸੀ ਹੋਈ ਦਿਆਲ ।

                            ਜਦ ਫਿਰ ਕੁਰਸੀ ਲਈ ਸੰਭਾਲ,

                             ਚੰਬੜ ਗਏ ਬੱਸ ਕੁਰਸੀ ਨਾਲ ।

                             ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਝੂਠੇ  ਲਾਰੇ ,

                             ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਪਾ ਪਵਾੜੇ ।

                             ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਿਆਸਤ ਵਾੜ ,

                             ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਖਿਲਵਾੜ ।

                             ਨਹਿਲੇ ਤੇ ਹੀ ਦਹਿਲਾ ਆਵੇ ,

                              ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਬੱਸ ਘੁੱਟਣ ਪਾਵੇ ।

                              ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਤਰਲੇ ਮਾਰਣ ,

                              ਕੁਰਸੀ ਬਦਲੇ ਨੋਟ ਖਿਲਾਰਣ ।

                              ਕੁਰਸੀ ਬਿਣ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਦੂਜਾ ,

                              ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਬੱਸ ਹੁੰਦੀ ਪੂਜਾ ।

                             ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਖੌਰੂ ਪਾਣ ,

                              ਜਿਓਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਭਲਵਾਣ ।

                              ਕੁਰਸੀ ਹੈ ਸਰਮਾਇਆ ਦਾਰੀ ,

                               ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਹੈ ਸੱਭ ਸਿਰਦਾਰੀ ।

                              ਪਰ ਕੁਰਸੀ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੱਕੀ ,

                              ਧਾਰ ਲਓ ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ।

                              ਜਦ ਕੁਰਸੀ ਹੇਠੋਂ ਖੁਸ ਜਾਵੇ ,

                              ਕੁਰਸੀ ਨਾਨੀ ਯਾਦ ਕਰਾਵੇ ।
---------------------------------

               ਚਾਚਾ ਮੁਰਲੀ / (ਹਾਸ ਰਸ ਕਵਿਤਾ )
 

                  ਚਾਚੇ ਤੇ ਕੀ ਵਰਤੇ ਭਾਣੇ ,

                          ਇਹ ਤਾਂ ਚਾਚਾ ਮੁਰਲੀ ਜਾਣੇ ।

                          ਵਾਂਢੇ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਚਾਚਾ ,

                          ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜੋ ਅੰਦਰ ਠਾਣੇ ।

                          ਚਾਚਾ ਤੁਰਿਆ ਭੂਆ ਦੇ ਪਿੰਡ,

                          ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ।

                          ਚਾਚਾ ਕੋਲ ਪਰਾਣਾ ਸਾਈਕਲ ,

                          ਚਲਦਾ ਸੀ ਜੋ ਜੋਰ ਧਿੰਗਾਣੇ ।

                          ਬੋਝੇ ਵਿਚ ਰੁਪੱਈਏ  ਬਾਰਾਂ ,

                          ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਭੁੱਜੇ ਦਾਣੇ ,

                          ਨਾਲੇ ਚਾਚਾ ਪੈਡਲ ਮਾਰੇ ,

                          ਦਾਣੇ ਚੱਬੇ ਵਾਂਗ ਮਖਾਣੇ ।

                          ਰੱਬ ਦੀ ਕਰਨੀ ਐਸੀ ਹੋਈ ,

                          ਚਾਚੇ ਦੇ  ੇਸਨ ਦੰਦ ਪਰਾਣੇ  ।

                          ਦਾੜ੍ਹ ਪੀੜ੍ਹ ਹੋਈ ਚਾਚੇ ਦੇ ।

                          ਚਾਚੇ ਦੀ ਨਾ ਹੋਸ਼ ਟਿਕਅਣੇ ।

                          ਫਿ਼ਰ ਚਾਚੇ ਨੇ ਖੜ੍ਹ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ,

                          ਪੇਨ ਕਿੱਲਰ ਸੀ ਲਈ ਦੁਕਾਨੋਂ ,

                          ਪੀੜ ਤਾਂ ਹੋ ਗਈ ਮੱਠੀ ਥੁੜ੍ਹੀ ,

                          ਪਰ ਨਾ ਨਿਕਲੇ ਗੱਲ ਜ਼ੁਬਾਨੋਂ ।

                          ਗੋਲੀ ਦਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ,

                          ਚਾਚਾ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਹੋ ਗਿਆ ।

                          ਪਰ ਅੱਗੇ ਸੀ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਨਾਕਾ ,

                          ਪੁਲਿਸ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਚਾਚਾ ।

                           ਵਲ਼ ਪਾ ਕੇ ਜਦ ਚਾਚਾ ਲੰਘਿਆ ,

                          ਏਦਾਂ ਵੇਖ ਪੁਲਸੀਆ ਖੰਘਿਆ ।

                          ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਓਏ ਏਧਰ ਆ ,

                          ਕਿੱਥੇ ਚੱਲਿੲੈਂ ਫ਼ੀਮ ਲੁਕਾ ।

                          ਸਾਈਕਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਾ ,

                          ਵਰਦੀ ਦਾ ਸੀ ਰੋਅਬ ਬੜਾ ।

                          ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਲਾਸ਼ੀ ,

                          ਚਾਚੇ ਦੀ ਨਾ ਕਰਨ ਖਲਾਸੀ ।

                          ਜਦ ਚਾਚੇ ਦੀ ਪਾਕੇਟ ਫੋਲੀ ,

                          ਪੇਨ ਕਿੱਲਰ ਦੀ ਨਿੱਕਲੀ ਗੋਲੀ ।

                          ਦਾੜ੍ਹ ਪੀੜ ਦੀ ਦਰਦ ਸਤਾਵੇ ,

                          ਗੱਲ ਚਾਚੇ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ।

                          ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਜਾਨ ਛੁੋਡਾ ,

                          ਆਖਣ ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਫ਼ੜਾ ,

                           ਬੋਲ ਪਿਆ ਫਿਰ ਚਾਚਾ ਮੁਰਲੀ ,

                          ਚਾਚੇ ਨੇ ਛੱਡੀ ਵਾਹਵਾ ਸ਼ੁਰਲੀ ।

                           ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਲੈਕੜ ਯਾਰ ,

                           ਨਾ ਕਰਦਾਂ ਕਾਲਾ ਵਿਓਪਾਰ ।

                           ਨਾ ਕੋਈ ਰੱਖਾਂ ਹੱਿਥਆਰ ,

                           ਨਾ ਨੰਿਸ਼ਆਂ ਦੀ ਭੈੜੀ ਕਾਰ ,

                           ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਦੁਖਦੀ ਸੀ ਜਾੜ੍ਹ ,

                           ਪੇਨ ਕਿਲਰ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਵਾਰ ।

                            ਕੇਹੜਾ ਮੰਦਰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ,

                            ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਫੜਾਵਾਂ ।

                            ਚਾਚਾ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ੲਅੱਗੇ ਅੜਿਆ ,

                            ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਚੱਕ ਕੇ ਥਾਣੇ ਖੜਿਆ ।

                             ਆਖਣ ਇਹ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਅਮਲੀ ,

                             ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਘੋਟੇ ਕਮਲੀ ।

                             ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਉਸਦਾ ਚਾਲਾਣ ,

                            ਲੱਗੇ ਝੂਠਾ ਕੇਸ ਬਨਾਣ ।  

                             ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਹਵਾ ਮੱਛਰ ਲੜਿਆ ,

                            ਜਾਗਦਿਆਂ ਫਿਰ ਦਿਨ ਜਦ ਚੜ੍ਹਿਆ ।

                            ਪਿੰਡੋਂ ਫੇਰ ਪੰਚਾਿੲਤ ਬਲਾਈ ,

                            ਪੰਜ ਸੌ ਦੇ ਕੇ ਜਾਨ ਛਡਾਈ ।

                           ਚਾਚੇ ਤੇ ਕੀ ਵਰਤੇ ਭਾਣੇ ,

                           ਇਹ ਤਾਂ ਚਾਚਾ ਮੁਰਲੀ ਜਾਣੇ ।





samsun escort canakkale escort erzurum escort Isparta escort cesme escort duzce escort kusadasi escort osmaniye escort