ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਲੰਬਾ ਰਾਹ / (ਕਵਿਤਾ)

ਅਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਆਸ਼ਟ

ਸਫ਼ਰ ਛੋਟਾ ਏ ਰਾਹੀ ਦਾ …..

ਤੁਰਦਾ ਏ ਭਾਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋ ,

ਪਰ ਪੈਰ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਟਿਕਦਾ ਨਾ ਰਾਹੀ ਦਾ ….. 

ਦਿਲ ਚ ਸਮੋ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ,

ਬੰਦਾ ਤੁਰਦਾ ਏ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ,

ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਟੁਟਦੇ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ,

‘ਤੇ ਬਸ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਰਹ ਜਾਂਦਾ ਏ ਰਾਹੀ ਦਾ ….. 

ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਸਿਹ ਕੇ ,

ਪਥਰ ਦਿਲ ਕਰ ਪੈਂਦਾ ਤੁਰਨਾ ਏ ,

ਰਫਤਾਰ ਸੂਈਆਂ ਦੀ ਮਧਮ ਨਾ ਪੈਂਦੀ ,

ਪਰ ਸਮਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ਰਾਹੀ  ਦਾ ….. 

ਮੌਸਮ ਦੇ ਬਦਲਣ ਵਾਂਗੂ ,

ਕਿਸਮਤ ਬਦਲਦੀ ਏ ਰੰਗ ਐਵੇ ,

ਜੇ ਇਕ ਕਦਮ ਤੁਰਦਾ ਏ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ,

ਦੋ ਕਦਮ ਪਿਛੇ ਰਹ ਜਾਂਦਾ ਏ ਰਾਹੀ ਦਾ ….. 

ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਇਸ  ਕਹਿਰ  ਤੋ ਵਧ  ,

ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੀ ਹੋਏਗਾ ਕਹਿਰ ,

ਕਿ ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਏ ,

ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਸਾਂਹ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ਰਾਹੀ ਦਾ …..  

"ਆਸ਼ਟ" ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਹ ਲੰਬਾ ਰਾਹ ,

ਆਖਿਰ ਕਿਓਂ ਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਰਾਹੀ ,

ਕਿਓਂ ਮੌਤ ਮੇਹਰਬਾਨ ਹੋਈ ਉਸਤੇ ,

ਭੇਤ ਖੁਲਨਾ ਨਾ ਕਦੇ ਰਾਹੀ  ਦਾ …..

---------------------------------------------------------------------------